به سلامتی موسوم عید نوروز هم به پایان رسید و بیست روز را به بطالت محض گذراندیم. دلمان خوش بود که از سیزده ام می رویم سرکار، زنگ زدند گفتند شانزدهم تشریف بیاورید. چه تعجبی از این همه تلاش ما مردمان این کشور برای پیشرفت و آبادانی می کنند این غربی های بی دین. با یکی اشان چند روزی باب معاشرت باز بود هرچه ریشخند عالم بود نصیب ما کرد و غرور دو هزار و پانصد ملی امان را لجن مال کرد و رفت. بازهم خدا پدرش را بیامرزد گهگداری از سر شفقت نکات مثبتی هم در زندگی ما می یافت. یکی اینکه می گفت روزنامه نگاری در ایران پرشور و حراررت تر از کشورهای دارای دول دموکرات است و چه بسا روزنامه نگاری در ایران به مثابه یک مبارزه، پرارج و منزلت است.ندانستم که این موضوع را درست درمیان تعطیلات نوروزی روزنامه های ایران برای ریشخند و تحقیر ما به زبان آورد یا واقعا چنین برداشتی داشت. ما که به روی مبارکمان هم نیاوردیم و در لزوم پیگیری مبارزات اجتماعی و سیاسی در ایران از طریق مطبوعات خطابه قرایی خواندیم. اما این نکته جای بسی تعمل دارد که با این اوضاع و احوال آشفته مطبوعات، آیا ما داریم مبارزه می کنیم؟ اگر پاسخ آری است که خوشا به حال آنان که ما با آنها مبارزه می کنیم. مطبوعاتی که در یکی از حساس ترین بزنگاه های سیاسی کشور به خواب بهاری تشریف می برند و به حاکمیت فخیمه اجازه می دهند تا منویات خود را در انتخابات به راحتی و بی دردسر اجرا کند باید آفرین گفت. در مملکتی که بیست روز در آن روزنامه در نمی آید و صدا از تنابنده ای برنمی خیزد که آخر این چه اوضاع و احوالی است واقعا که باید ما مطبوعه چی ها خود را به صفت های پرطمطراقی مثل مبارزاجتماعی و روشنفکر و... موصوف کنیم که از قضا این روزها در جامعه آنقدر خریدار دارد که هیچکس رقبت نمی کند تف کف دست دارنده این عناوین بیاندازد. البته حسب حال مطبوعات و ما که گرفتار آن شده ایم مصداق بیت دوم این رباعی است که:
لاابالی چه کند دفتر دانایی را / طاقت وعظ نباشد سر سودایی را
نرود گر برود باز آید / ناگزیر است مگس دکه حلوایی را
اگر مطبوعات این همه روز تعطیل نمی شدند ما هم مجبور نبودیم بیست روز رحل اقامت ماتحت مبارک را روی فرش اتاق امان پهن کنیم و از این همه بی کاری و بی عاری کف بر دهان بیاوریم و از نامرادی روزگار و بی مرامی رفیقان بنالیم. شگفتا که نوروز به آدم هایی مثل من چه هنرمندانه گوشزد می کند که تنهاییم...
