دوسیه

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

گویند خدا چون آدمی را آفرید روح را فرمان داد تا به قالب جسم درآید، روح امتناع کرد. دوباره بخواند،باز اعراض کرد. پس خدا برای آنکه روح را در قالب انسان بدمد نغمه ای خوش در جسم خاکی انسان دمید و روح به بوی پسته رفت و بر شکر افتاد.

+ نوشته شده در یکشنبه 22 دی1387ساعت توسط حمیدرضا ابراهیم زاده |

درباره وبلاگ

من مرده ام. چه بسیار پیش آمده درنگاه دیگران که از شرار زندگی گرم است، در پی انعکاس چشمان خود بوده ام ولی دریغا که که هیچ یافت نکرده ام. شاید زمان زیادی از مردنم نگذشته باشد. یحتمل اگر زودتر به حال زارم پی برده بودم به ضرب و زور "شک الکتریکی" زنده می ماندم ولی یقین دارم که دیگر امروز که نور چشمهایم به تاریکی گراییده، هیچ امیدی نیست.. باید زودتر از این ها می فهمیدم، حتی پیشتر از وقتیکه دیگر نگاهم بازتابی نمی یافت اما مشغله زندگی مانع شده بود. اگر درست فکر کنم می توانم سال و ماه و روز و ساعت دقیق مرگم را مشخص کنم ولی چندان حوصله ای نیست به خصوص در این سرمای بی امان مرگ. ولی احتمال قریب به یقین احتضارم از زمانی آغاز شد که گره ابروانم در هم پیچید. یادم می آید که زمانی گفته بودم" من از درون با خودم قهر کرده ام که چنین گره ابروانم درهم است."