حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند...

چه بخواهیم چه نخواهیم نسخه همه ما پیچیده شده. نسخه هایی با مهرهای بزرگ دکترهایی که از بواسیر تا جراحی مغز را در تخصص دارند. برای همین همه ما باید یک پرونده داشته باشیم. این هم دل بخواهی نیست. اگر از داشتن پرونده سرپیچی کنی اونوقت برات یک پرونده درست می کنند که تمام مریضی هات را ثبت کنه. نمی دانم که واژه پرونده به معنای امروزی از کی وارد زبان فارسی شده چون قدیمی ها به جای این واژه از دوسیه استفاده می کردند که به نظر یک واژه روسی است. به هر حال در سرزمینی که اساسا حرف زدن هزینه دارد باز کردن یک فایل مجازی به مثابه پربار کردن پرونده است. وقتی حرفی را نزده باشی نیازی به دفاع از صحت و درستی اش نیست ولی وقتی زبان بازکنی هزار چشم و فکر در موردت قضاوت می کنند. حالا بعضی ها قضاوت اخلاقی، فلسفی و اجتماعی می کنند و بعضی ها قضاوت حقوقی. البته از حق نگذریم در فضایی که اصولا ما باید فقط گوش کنیم که نمی شود کلا بی دردسر حرف زد و همین موقعیت هم غنیمتی است. از امروز من هم برای خودم دوسیه ای باز می کنم باشد که زبان سرخ سر سبز ندهد بر باد.

 

 

---